กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่ง

ซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดไว้ด้วยกัน

วันหนึ่ง ได้มีประกาศว่า เกาะแห่งนี้ใกล้จะจมน้ำ

ดังนั้น ความรู้สึกทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือต่างเพื่อจะหนีออกจากเกาะแห่งนี้

แต่เหลือเพียง ความรัก เท่านั้นที่ตัดสินใจจะอยู่บนเกาะ

ความรักต้องการอยู่จนถึงวินาทีสุดท้าย และเมื่อเกาะเกือยจะจมแล้ว

ความรักจึงได้ขอความช่วยเหลือจาก ความรวยที่แล่นเรื่อผ่านมา

ความรวยจึงตอบว่า "ไม่ได้หรอก เรือของฉันเต็มไปด้่วยเงินทอง

ไม่มีที่ว่างพอให้เธอหรอก"

ความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากความเห็นแก่ตัว

"ความเห็นแก่ตัวช่วฉันที" ความรักร้องเรียก

ความเห็นแก่ตัวก็รีบตอบว่า "ฉันช่วยไม่ได้หรอก ตัวคุณเปียก เด๋วคุณทำให้เรือของฉันเปียก"

เวลาต่อมา ความเศร้า ก็ได้พายเรือผ่านมา

"ความเศร้า เธอช่วยอนุญาตให้ฉันขึ้นเรือเธอไปด้วยได้ไหม" ความรักเอ่ยขอความช่วยเหลืออีก

ความเศร้าจึงตอบว่า "โอ้ ความรัก ตอนนี้ฉันเศร้ามาก ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษด้วยนะ" แล้วความเศร้าก็แล่นเรือจากไป โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

และทันใดนั้นก้อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น "มานี่เร็วความรัก ฉันจะช่วยเธอเอง"

ความรักรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก จนลืมถามว่าคนที่ช่วยเขานั้นคือใคร

เมื่อความรักมาถึงฝั่ง เข้าคนนั้นก็จากไปเสียแล้ว

ความรักจึงได้ไปถามความรู้ "ความรู้ช่วยตอบฉันหน่อย ใครกันที่มาช่วยฉัน"

ความรู้ตอบว่า "ก็เวลาไงล่ะ"

ความรักจึงถามอีกว่า "ทำไมเวลาถึงช่วยฉัน"

ความรู้ยิ้มก่อนจะตอบไปว่า "ก็เพราะมีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่า ความรักนั้นเป็นสิ่งที่มีค่า และยิ่งใหญ่แค่ไหน

credit kunnusom